Een valse wals is een huwelijk dat ooit swingde en spetterde, maar niet kan ontsnappen aan de saaie driekwartsmaat van alledag. Zo vergaat het de man en vrouw in Mark de Cloe's bijzonder geïnspireerde bewerking van twee Orkater-stukken (erererer erererer en erererer).

Kevin Toma

Aan het begin van de film ontmoeten ze elkaar in een krakend en deinend havencafé, zij als behoeftige serveerster die eenzaam balsdanst met tafels en stoelen, hij als de stoere vreemdeling die zoveel drank drinkt als zij bereid is te schenken. Glas op tafel, jenever erin, één lange slok, glas weer op tafel, jenever er weer in, en dat steeds sneller en sneller, tot de hitsige wereld van dit tweetal enkel nog uit schenken en zuipen lijkt te bestaan; maar dan hebben ze nog niet gedanst, in het café, op straat, in bed. Loslaten is er na de eerste aanraking niet meer bij, ook niet voor de film, die glinstert, kronkelt, versnelt en vertraagt wanneer Hij en Zij dat al vrijend óók doen. Maar uiteindelijk wordt de wals zo langzaam dat je hem niet meer ziet. TV-licht en plastic tafellakens gaan de sfeer bepalen. Met elke druk op de afstandsbediening worden ze ouder, eenzamer, vreemder voor elkaar en toch ook zo afhankelijk: in de buitenwereld is vooral Hij zonder Haar volstrekt verloren. Aarzelend arm in arm het zebrapad oversteken en dromen van een bed dat je voor de laatste keer naar het strand brengt, dat is wat er van de wals overblijft. Maar misschien is dat ook genoeg. Overrompelend en ontroerend, dit danstheater voor twee gewone lijven en een verliefde camera. De film wordt passend genoeg gevolgd door de korte fotoroman Wereld van Stilstand.

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

Liefde, passie, geluk, huwelijk, eenzaamheid, verveling vervreemding, ouderdom, afscheid, dood

Voor meer informatie: zie IMDB.com.