Mensen veranderen in films altijd van karakter zodra ze gehoord hebben ongeneeslijk ziek te zijn. Met het doodsbesef op het hardvochtige hart gedrukt kunnen ze onmogelijk de klootzak blijven die ze altijd zijn geweest, zullen ze toch op z’n minst een beetje moeten smelten en tegen minstens één van hun naasten moeten zeggen dat ze toch echt heus wel altijd van hem of haar gehouden hebben. Romain, de lelijk egocentrische modefotograaf uit François Ozons nieuwe film, is er ook zo eentje. Een tijd lang lukt het hem net te doen alsof er niks aan de hand is, maar dan werken de pijnstillers steeds slechter en gaat het langzaam en met vet aangezette flashbacks van Romains jeugd toch weer de zalvende kant op.

Kevin Toma

Papa, ex-vriend en zuslief, voorzichtige verzoening alom, maar het is natuurlijk vooral met zichzelf dat Romain in het reine moet komen: het krullebollenjongetje dat hij altijd van binnen is gebleven kan hem nu eindelijk de hand reiken – ook al zo’n cliché in dit soort films. Kijkt Romain in de spiegel opeens zijn negenjarige alter ego in de ogen, bijvoorbeeld. Of ziet hij in de kerk hoe hij als jochie een verwarrend kusje krijgt van zijn beste vriendje. Ozon heeft in vorige films, met name Sous le sable (2001), dood en afscheid veel oorspronkelijker verbeeld. Hopelijk vindt hij meer inspiratie bij het maken van het derde deel van zijn doods-trilogie, die moet gaan over het verlies van een kind. Mooi aan Le temps qui reste zijn vooral de paar scènes waarin Romain zijn verdriet deelt met zijn oma, die als enige mag weten wat hem scheelt omdat haar eigen tijd ook wel zo zal komen. Nog steeds levende legende Jeanne Moureau hoeft weinig te doen om van grootmoeder het mooiste personage van de film te maken. Ingevallen gezicht, craquelé als huid, een stem waarvan je een sjekkie kunt draaien – zichtbaarder kan de tijd die nog resteert niet worden.

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden: dood, ziekte, verval, afscheid, rouw, verlies, spijt, jeugd, herinnering

Voor meer informatie: zie IMDB.com.