Team America

“South Park meets Thunderbirds”, zo zou je Team America (2004) van Matt Stone en Trey Parker kunnen omschrijven. Amerikaanse macho's rammen als olifanten door de Arabische  porseleinkast, terwijl de tandeloze Verenigde Naties dictators slechts straft met een 'echt, echt, echt, hele, hele zware waarschuwing. De stereotypen vliegen je om de oren zoals arabier = moslim = terrorist. Stone en Parker geven Hollywood een koekje van eigen deeg en leveren een stevige film- en maatschappijkritiek. Heerlijk om naar te kijken, goed om over na te denken.

Frank G. Bosman

Veel mensen kunnen zich nog de serie Thunderbirds (uit de overzichtelijke jaren zestig) herinneren, waarin poppetjes aan duidelijk zichtbare touwtjes met houterige bewegingen steeds weer de wereld redden. Stone en Parker doen er in Team America een schepje bovenop: zij proberen niet eens de schijn hoog te houden en parodiëren naar hartenlust de moeder van het marionettengenre. Bovenop deze (en talloze andere) visuele grappen en verwijzingen naar andere films stapelen de bedenkers van de animatieserie South Park een flinke dosis maatschappijkritiek. South Park is een Amerikaanse tekenfilm-sitecom met een reputatie op het gebied van grove, surrealistische en vaak inktzwarte humor over religie, politiek, geweld, misbruik, seksualiteit en psychische aandoeningen. Grofheid is een handelsmerk van Parker en Stone en tegelijk is hun maatschappijkritiek vlijmscherp en hun morele standpunt genuanceerd.

Amerikaans machismo

Dit is zeker ook het geval in Team America. Een paar Amerikaanse helden beschouwt zich als een wereldwijde politiemacht die zonder overleg met wie dan ook en zonder aan iemand verantwoording af te hoeven leggen, wereldwijd kan ingrijpen in de War on Terror. De Amerikaanse Thuinderbird-macho's slopen de Eiffeltoren, de Arc de Triomf, het Louvre, de Grote Piramide en de Sfinx om enkele lichtbewapende terroristen te arresteren, of liever gewoon te executeren. Van alle locaties in de film (Parijs, Caïro, Panama, Noord-Korea) wordt aangegeven wat de ligging is ten opzichte van de Verenigde Staten. Een knap stukje Americano-centrisme: Amerika als stralend middelpunt van de wereld.

Tandeloze VN

Tegenover deze orgie van buitenproportioneel geweld staat de tandeloze Verenigde Naties. Als de vertegenwoordiger van de VN, de bekende politicus Hans Blix, aan de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-Il vraagt om toegang tot zijn paleizen, voert hij hem aan de haaien. Blix waarschuwt Kim dat als hij niet meewerkt aan de inspecties, de VN hem zal treffen met 'echt, echt, echt, hele, hele zware waarschuwing'. Kim is unimpressed.

Stereotypes

In South Park lieten Stone en Parker al zien dat ze ware kunstenaars zijn in het bekritiseren van stereotyperingen. Hun vaste formule bestaat uit het uitvergroten van deze clichés tot onhoudbare proporties. In Team America eten alle Fransen de hele dag croissants en spelen Zuid-Amerikanen doorlopend op excentrieke muziekinstrumenten. Maar Stone en Parker overtreffen zichzelf in het belachelijk maken van de 'Hollywood-Arabier'. Enkele uitzonderingen daargelaten wonen er volgens de Westerse filmindustrie geen moslims in Maleisië of Indonesië, noch in Europa of Amerika. De enige moslims in Westerse landen bestaan dan uit immigranten, die hun minderwaardige geloof nog niet achter zich hebben kunnen laten en daarom eigenlijk gevaarlijk zijn. Ook wordt voor het gemak vergeten dat behalve een moslimmeerderheid het Midden-Oosten ook 15 miljoen Arabische christenen kent.

Arabier = moslim = terrorist

In Hollywood spreken alle moslims vloeiend Arabisch, roepen ze voortdurend de naam van Allah aan en zijn de mannen vaak gekleed in een kafeyah of gaan de vrouwen gesluierd.  Bovendien wordt elke moslim/Arabier geassocieerd met terrorisme.  De gewelddadige acties van een kleine minderheid van moslim terroristen worden uitvergroot tot een niveau waarop ze de enige vertegenwoordigers van deze groep zijn. Een groot aantal Hollywoodfilms schilderen Arabieren/moslims af als moordenaars: Air Force One (1997), The Siege (1998), Rules of Engagement (200) en Black Hawk Down (2001) om maar een paar te noemen. In Team America spreken alle Arabieren/moslims/terroristen een soort koeterwaals-Arabisch, ligt achter elke herberg een harem-bordeel, zijn de Arabische steden sinds de Middeleeuwen niet veranderd, heeft elke Arabier een pluizige, stoffige baard gecombineerd met een theedoek-als-hoofddeksel, en hoedt iedereen geiten dan wel kamelen.