Krap vijf onbezorgde minuten gunt regisseur Marc Rothemund zijn hoofdpersonage Sophie Scholl. Samen met een vriendin zit ze gekluisterd aan de radio, Billy Holliday playbackend – een leuk, gewoon Duits meisje uit de jaren dertig of veertig. Dat we midden in de tweede Wereldoorlog zitten en dat Scholl deel uitmaakt van de Münchense verzetsbeweging Die weisse Rose, wordt pas in de volgende scènes duidelijk.

Kevin Toma

Eerst kleurt de soundtrack donker, dan zien we haar en anderen in de weer met stiekem gedrukte flyers, en dan pas, tegelijk met de swastikavlaggen en bruine uniformen, komt er een tijdsaanduiding: 18 februari 1943. Nog geen week voor Scholl’s dood, zo leren de geschiedenisboeken. Twee eerdere films (Last days uit 1972 en Die weisse Rose uit 1977) lieten al zien hoe Die weisse Rose tenonderging aan een rampzalig verlopen flyer-actie in de universiteit, maar verdeelden daarbij hun aandacht over de verschillende leden. Marc Rothemund kon gebruik maken van pas ontdekt archiefmateriaal en concentreert zich daarbij vol effect op Scholl’s ellenlange verhoren door de Gestapo, het onafwendbare einde steeds dichter naderend.

Met het spoedproces en de executie als laatste etappes krijgt het zenuwslopende Sophie Scholl: die letzte Tage nog meer het karakter van een passie, goed vergelijkbaar met Dreyers onvergetelijke Le passion de Jeanne d’Arc (1929). Maar dat komt vooral doordat Scholl net als Jeanne d’Arc en Jezus Christus als één onverwoestbaar brok geloof wordt voorgesteld – geloof in een betere, heilzame wereld die met de juiste offers in elk geval een beetje binnen handbereik komt. ‘Het was niet voor niets’, zeggen de Witte Rozen vlak voor hun terechtstelling tegen elkaar. Ze kunnen niet weten dat de oorlog nog twee jaar zal duren; misschien hebben ze het over het mededogen dat soms, heel even, in de ogen van hun belagers en beulen glinstert..

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

Verzet, overgave, geloof, oorlog, gevangenschap, moed.

Voor meer informatie: zie IMDB.com.