Sin City

De film Sin City van het regisseurstrio Frank Miller, Robert Rodriguez en Quentin Tarantino (2005) is om meerdere redenen een bijzondere film: vanwege de verhaallijn, de gehanteerde techniek en de paradoxale combinatie van walging en fascinatie die de film bij vele kijkers – waaronder ikzelf – oproept.

Frank G. Bosman

Sin City is gebaseerd op de macabere stripverhalen van Frank Miller. Miller verkeert in de zeldzame voorkeurspositie dat hij zijn eigen boek kan verfilmen en als boekverfilming is Sin City goed gelukt. De sfeer van voortdurende dreiging, depressiviteit en rauw geweld (mede te danken aan geweldmeester Tarantino) leidt tot een perfect filmisch huwelijk tussen ‘gothic’ en film noir. Bijna de gehele film is opgenomen in zwart-wit, wat de sfeer van de film nadrukkelijk ten goede komt. Net als in Schindler’s List wordt soms één object of acteur in een felle kleur afgebeeld. Door de breuk met de rest van de zwart-witte omgeving werkt het bizarre kleurgebruik vervreemdend.

Stripverfilming

De hele film is messcherp geschoten: je ziet bij wijze van spreken de potloodstreepjes van de strip de contouren van de live acteurs vormen. Deze scherpte is bereikt doordat de regisseurs de acteurs voor een groene wand hebben laten spelen. De gehele achtergrond en vaak ook de voorgrond zijn er later digitaal in gemonteerd. Een prachtig voorbeeld daarvan is een scène met Bruce Willis waarin good cop John Hartigan gevangen zit voor een misdaad die hij niet gepleegd heeft. Zijn achtjarige eenzame opsluiting wordt gevisualiseerd door een soort apenkooi met daarin een bed en een toilet, zwevend in het zwarte niets. Geen geluid dringt binnen, geen ander licht dan het alomtegenwoordige schijnsel dat geen bron lijkt te hebben. Het is een stripverfilming van zeer hoge kwaliteit, zowel in techniek als in sfeer. Naast Willis speelt in Sin City een sterrencast met onder andere Elijah Wood (als kannibaal Kevin) en Rutger Hauer (als corrupte kardinaal Patrick Henry Roark).

Oase van kleur

Het enige decor dat niet uit de computer komt, is Katie’s Bar. De acteurs zijn hier niet messcherp afgebeeld en zien er daardoor ineens menselijker en vooral ook ‘vriendelijker’ uit. De kroeg waarin het schorem van de stad uit de filmtitel zich verzamelt zorgt er voor dat dit het enige moment waarop alles in full color is geschoten. Deze ‘oase’ van kleur is tevens het scharnierpunt van het filmverhaal dat eigenlijk uit allerlei losse verhalen bestaat. Katie’s Bar is namelijk de enige plek waar alle acteurs van alle verhalen elkaar ontmoeten. Hoewel ontmoeten een groot woord is, ze delen de ruimte. Veel gesproken wordt er niet in de film, wel veel en lang gevochten. Er wordt ook heel lang stoer in de camera gekeken terwijl de regen onophoudelijk neerkomt.

Dystopie

Hiermee komen we gelijk op de feitelijke inhoud van Sin City. De Stad der Zonden is een van meest onzalige plekken die een mens zich kan indenken. Het tegenovergestelde van een utopie, een dystopie. De stad, of eigenlijk meer het centrum (Old Town genoemd) wordt bevolkt door hoeren, pooiers, maffiosi en corrupte agenten die elkaar in een onbegrijpelijk spel van wisselende loyaliteiten en intriges op leven en dood bevechten. Onschuldigen zijn er niet in Sin City, alleen slachtoffers en daders, en vaak allebei in één.

Geweld

De ongelofelijke hoeveelheid bloed, cynisme, martelingen en zinloze moordpartijen zouden van de film dan ook ook B-film of zelfs tot een snuff movie maken maar gek genoeg werkt het bij Tarantino en Miller niet zo simpel. De fotografie betovert net als de typische Tarantino dialogen dat doen. Als Milo (Devon Aoki), een kruising tussen een topprostituee en Tarantino’s eigen Kill Bill (Uma Thurman), eigenhandig vier Ierse terroristen in tweeën heeft gehakt, merkt Dwight (Clive Owen) op: “Little Miho, you're an angel, you're a saint, you're Mother Teresa, you're Elvis. You're God.” Sarcastisch? Ja, maar ook onheilsspellend. In de wereld van Sin City bestaat er geen God en daarom speelt iedereen zijn eigen godheid. Helaas bestaan in dat soort werelden ook geen artiesten meer als Elvis, noch heiligen als Moeder Teresa. En dan het geweld, het lijkt toch een soort boodschap met zich mee te dragen. Corruptie, geweld en hopeloosheid liggen om de hoek, ook in de 21e eeuw, ook in het rijke westen. Juist in de 21e eeuw en juist in het Rijke Westen.

Meer over Sin City op cinema.nl