Secret Sunshine is een Zuid Koreaanse film over de lotgevallen van een jonge weduwe die een nieuw leven probeert op te bouwen als pianolerares. Als het noodlot weer toeslaat in haar leven raakt ze geestelijk op drift en maakt ze een duizelingwekkende geloofsreis waarin ze meerdere keren over de kop gaat. Regisseur Lee Chang-dong laat na 142 minuten de kijker in zijn bioscoopstoel achter met het gevoel dat hij een rit in een emotionele achtbaan heeft gemaakt.

Lee Chang-dong (geb. 1954) is een gelauwerde Zuid Koreaanse regisseur, scenarist en schrijver, die zelfs een blauwe maandag (2003-2004) minister van cultuur en toerisme was in zijn land. Secret Sunshine (2007) is de vierde film die hij regisseerde. Lee Chang-dong wisselt tot nu toe per film van genre. Green Fish (1997) was een misdaadfilm, in Peppermint Candy (2000) speelt hij met de tijd door een omgekeerde chronologie (net als in Memento en Irréversible gebeurde) en zijn Oasis (2002) is een soort liefdesverhaal. Rode draad is het literaire karakter van zijn oeuvre dat met dit 142 minuten durende drama een nieuw hoogtepunt bereikt. Het verhaal van Secret Sunshine speelt zich af binnen de grenzen van het leven van een paar personen die zelf niet verder komen dan hun provincieplaats. Tegelijk omarmt de film op een manier die we kennen uit de grote wereldliteratuur de hele wereld door de grootste en grootse vragen over geloof, liefde, noodlot, schuld en vergeving over het voetlicht te brengen.

Noodlot

Nadat haar man door een auto-ongeluk om het leven is gekomen besluit Shin-ae (Jeon Do-Yeon) met haar zoontje Jun (Sun Yung-yup) een nieuw leven te beginnen als pianolerares in de provinciestad Miryang (= verborgen zonlicht). Miryang is de geboorteplaats van haar overleden man waar hij eigenlijk naar terug wilde verhuizen en Shin-ae is vastbesloten zijn droom waar te maken. Die poging wordt al op weg naar Miryang verhinderd door autopech. Maar diezelfde pech brengt een kalme hondstrouwe figuur (Song Kang-Ho) in haar leven, de garagehouder die haar auto wegsleept en haar een woning en werk bezorgt. Heel de film loopt hij als het ware een paar passen achter haar aan, maar Shin-ae kijkt vooruit en ziet niet dat hij de eigenlijke dragende kracht in haar leven wil zijn. Het noodlot slaat genadeloos toe als Jun wordt ontvoerd en niet meer terugkeert ook al geeft zij heel haar bezit als losgeld prijs.

Plotwendingen

Behalve boeddhisten kent Zuid Korea een grote groep gematigde katholieken en ook verschillende evangelisch christelijke groeperingen die zeer actief missioneren. De christelijke overburen van Shin-ae vinden bij de geteisterde weduwe aanvankelijk geen gehoor voor heilsboodschap, maar als zij uiteindelijk bezwijkt onder de psychische last van haar rouw en verdriet is Shin-ae ook snel bekeerd. Maar deze transformatie is nog maar het begin van een aantal verrassende plotwendingen die niet alleen de hoofdpersonen in de film maar ook de kijker brengen van ongeloof via geloof naar ongeloof, van wraakgevoelens naar vergevingszin en opnieuw naar wraak, van onrust via berusting naar radeloosheid. En steeds is daar maar die rustige sul van een garagehouder die, niet geheel zonder eigenbelang, probeert te repareren wat er stuk gaat.

Het onzichtbare zichtbaar

“Ik denk dat we geloof nodig blijven houden. Zelfs atheïsten geloven ergens in, namelijk in iets anders. Toch wilde ik geen film over geloof maken maar reflecteren op wat er in ons binnenste omgaat. Cinema is een fantastisch instrument, een manier om te spreken over het onzichtbare door het zichtbare”, zegt de regisseur. Die techniek om het onzichtbare tastbaar te maken heeft Lee Chang-dong volledig in de vingers. De film begint met een shot van zonnestralen die door het voorruit van de auto dringen en eindigt met een shot van een rommelige hoek in de achtertuin van Shin-ae’s woning en daartussen trekt de cineast de kijker in een rustig tempo het dagelijks leven van Zuid Korea binnen. Lee Chang-dong draaide voor het eerst op CinemaScope, een filmformaat dat veel details zichtbaar maakt. Met die gedetailleerde tableaus van het dagelijks leven – winkelinterieurs, schoollokalen, straatbeelden, woonkamers, keukens met de vaat op het aanrecht, het uitgaansleven, restaurants – toont Lee Chang-dong wat er verborgen is, wat er onder de oppervlakte van het dagelijkse ligt. Joan Dupont, critica van de International Herald Tribune, noemt Lee Chang-dong daarom treffend: “…een intellectueel die de verborgen betekenis zoekt in gewone mensenlevens.” De film kent geen catharsis, net als in het gewone leven is er geen antwoord op het grote ongeluk dat de hoofdpersoon treft. Wat rest is steeds de hoop. Je hoopt dat de godverlaten Shin-ae straks de garagehouder wel ziet staan, maar zeker weten doe je het nog steeds niet aan het einde van de film.