Revolutionary Road

In Revolutionary Road (2008), gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1961 van Richard Yates en geregisseerd door Sam Mendes (o.a. van American Beauty), is Kate Winslet ruim tien jaar na het romantische drama Titanic weer op het witte doek herenigd met Leonardo DiCaprio. Weinig in deze zware film doet terugdenken aan de romantische plaatjes van toen.

Joël Friso

Het is halverwege de jaren 50. Het jonge stel Frank en April Wheeler woont met twee kinderen in een keurige buitenwijk. April droomde ooit van een carrière als actrice maar die is zo goed als mislukt. En ook Frank had iets anders gewild dan de weinig boeiende kantoorbaan, hetzelfde werk als zijn vader jarenlang deed. Met de constatering dat dit niet het gelukkige leven is wat ze zich een aantal jaren terug hadden voorgesteld, lijkt hun huwelijk vast te lopen.

Dromen
Tijdens het opruimen vindt April een foto van Frank met op de achtergrond de Eiffeltoren in Parijs. Het doet haar terugdenken aan wat Frank haar over Parijs vertelde: “Anders dan hier, leven de mensen daar werkelijk”. Zodra de mogelijkheid zich zou aandienen zou hij terug gaan, maar de dromen van toen lijken te zijn ontglipt. In de veronderstelling dat ze hier weinig te verliezen hebben, stelt April aan Frank ’s avonds voor hun dromen alsnog waar te maken. Waarom niet alles hier achter laten en vertrekken naar Parijs nu het nog kan? Waarom niet?

Naar Parijs
Dus besluiten ze hun huis te verkopen en na de zomer de overtocht naar Parijs te maken. April heeft gehoord dat ze daar goed geld kan verdienen als secretaresse en Frank kan dan de tijd nemen om te bedenken wat hij nu echt wil gaan doen. Een collega van Frank merkt op dat als er dan werkelijk een ware roeping op hem wacht, waarom dat dan niet hier zou kunnen? Willen ze soms de realiteit ontvluchten? De euforie van het plan om een nieuwe start te maken haalt in ieder geval niet de onderhuidse spanning weg. Frank krijgt een betere baan aangeboden en slaat die nog niet af. Hij houdt de optie open maar betrekt April niet in zijn besluit. Zij wordt op haar beurt steeds meer verward. Misschien was het toch een iets te kinderlijk idee. Als de bevriende buurman haar vraagt of het allemaal kwam omdat ze er even uit wilde, reageert ze met “Nee, ik wilde er niet uit, ik wilde er juist in”.

Wat dan wel?
Doordat de film je meetrekt in het drama kun je als kijker alles behalve op afstand blijven. De sterk geacteerde vlijmscherpe dialogen maken de uitzichtloosheid van de situatie van Frank en April voelbaar. De soundtrack van Thomas Newman heeft daarin ook een belangrijk aandeel. Als Frank en April hun best doen om zich beter voor te doen voor de ander dan ze in werkelijkheid zijn, draait de muziek er niet om heen: er is constant spanning aanwezig. Als kijker voel je het al snel aan:  Parijs zal nooit de oplossing zijn voor de leegheid die deze mensen ervaren. De vraag ‘wat dan wel?’  komt bij de kijker te liggen.

Meer over deze film op cinema.nl