Our lady of the assasins

'Als iemand in Medellin op het idee komt om te gaan filmen, dan wordt hij van zijn camera beroofd. Wat voor film zou je anders niet voor Colombia en de eeuwigheid kunnen maken. We zouden er de Gouden Palm van het filmfestival van Cannes mee winnen.' Vervreemdend om in Fernando Vallejo's roman De Madonna van de moordenaars die zin te lezen, in de wetenschap dat Barbet Schroeders verfilming nooit in Cannes heeft gedraaid - terwijl de volgende film van Schroeder, Murder by Numbers, daar wel te zien was. Buiten de competitie.

Kevin Toma

Cannes of niet, Our Lady of the Assassins (La Virgen de los secarios) is een vele malen interessantere en betere film dan het flauwe Murder by Numbers. Schroeder filmde geheel op locatie in Colombia, beschermd door een batterij bodyguards. Het budget was zeer beperkt, gedraaid werd op video. Het gebrek aan geld wreekt zich in de melodramatische droomsequenties, die met hun hemelse taferelen en Mariaverschijningen vooral ook van een tekort aan inspiratie getuigen. Verder past het ongepolijste uiterlijk uitstekend bij het onderwerp. Als portret van een stad waar de liefde en God niets meer te zoeken hebben, overtuigt Our Lady beslist.

Het eigenlijke hoofdpersonage, de in geweld verdronken stad Medellin, leren we kennen via de verdoemde relatie tussen een oude, verbitterde man en een minderjarige huurmoordenaar. De man, gemodelleerd en vernoemd naar Vallejo, kan moeilijk verkroppen dat zijn geboortestad verloederd is, en probeert zijn zestienjarige vriendje Alexis nog wat respect voor het leven bij te brengen. Tevergeefs: Alexis blijft iedereen neerknallen die hem en zijn minnaar in de weg staat.
Zo'n houding lijkt in Medellin de gewoonste zaak van de wereld. Zoals de woorden 'dood' en 'lijk' op vrijwel elke bladzijde van het boek meermaals voorkomen, zo zijn er in Schroeders film maar weinig scènes zonder schietgevecht. Schroeder presenteert het geweld even achteloos en soms ook absurdistisch als het boek. Geen spannings- of shock-effecten om je te amuseren. 'Verboden lijken te dumpen,' staat er op een bord dat Fernando en Alexis tijdens een doelloze dwaaltocht tegenkomen. Ondanks de waarschuwing ligt de heuvel met doden bezaaid.

De film is niet te zien geweest in de Nederlandse bioscopen, maar wel uitgebracht op DVD. Jammer genoeg bevat het schijfje geen enkele bonus. Een commentaartrack met Schroeder en (scenario)schrijver Vallejo was welkom geweest. Dan had Schroeder kunnen uitleggen waarom homoseksualiteit een terugkerend, zij het soms wat omfloerst motief in zijn films is - zie Murder by Numbers en Single White Female - en Vallejo waarom hij zijn beeldschone 'engel des verderfs' voor de verfilming vier jaar ouder maakte.

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden

Maria, homoseksualiteit, misbruik, geweld, moord, naastenliefde, uitzichtloosheid, goddeloosheid, de stad

Bron: Dit artikel is speciaal voor KFA Filmbeschouwing bewerkt en verscheen eerder op Cinema.nl

Voor meer informatie: zie IMDB.com.

Deze site is eigendom van de stichting KFA-Filmbeschouwing.
Voor alle teksten © Copyright KFA Filmbeschouwing.