La Nostra Vita

La Nostra Vita (2010) is een ontroerend drama over liefde, familie en de grote veerkracht van de mens. Overleeft een alleenstaande ouder met drie kinderen het leven in de voorsteden van Rome? Hoofdpersoon Claudio wel. Natuurlijk helpt daar in een Italiaanse film de familie bij, maar geld speelt ook een belangrijke rol in zijn strijd om het bestaan. Hoofdrolspeler Elio Germano won voor deze rol de prijs voor beste acteur op het filmfestival van Cannes 2010.

Rolf Deen

Bouwvakker Claudio (Elio Germano) is na jaren nog steeds tot over zijn oren verliefd op zijn vrouw Elena. Het jonge stel heeft twee zoontjes, een derde kind is onderweg. Maar na een onbezorgd familieweekend slaat het noodlot hard toe. Onderweg terug naar huis krijgt de zwangere Elena weeën. Hals over kop rijdt Claudio met zijn hele gezin naar het ziekenhuis, maar Elena overleeft de bevalling niet. Hoewel zijn leven verwoest is, kan Claudio het zich niet permitteren bij de pakken neer te gaan zitten. De steun van zijn familie, van zijn vrienden en de liefde van zijn kinderen zullen Claudio uiteindelijk helpen.

Voorsteden

Regisseur Daniele Luchetti (o.a. van Mio fratello e figlio unico) was bezig met een documentaire over het leven van mensen in de voorsteden, toen hij op het idee voor deze film kwam. Bij de vertoning van La Nostra Vita op het filmfestival in Rotterdam zei hij daarover: “Vroeger noemde we dit een arbeidersmilieu of het proletariaat. Maar tegenwoordig hebben wij eigenlijk geen naam meer voor deze mensen. Het is als filmmaker heel makkelijk om op deze mensen neer te kijken. Hun cultuur bestaat uit een bezoek aan het winkelcentrum, meebrullen met smartlappen en televisie kijken en ze stemmen bovendien waarschijnlijk ook nog op Berlusconi.” Luchetti koos er juist voor te laten zien dat deze mensen dezelfde angsten en hoop koesteren als iedereen. Daar verwijst de titel ook naar, in deze film zie je “ons leven zoals het is”, la nostra vita.

Thermometer

Volgens Luchetti is het leven van gewone mensen lang onderbelicht gebleven in de Italiaans cinema sinds het Italiaanse neo-realisme van de vijftiger jaren. Rouw, ambitie, wraakgevoelens en het ontkennen van zielenpijn, zijn emoties, die volgens hem, in de cinema alleen aan bourgeois milieus worden toegeschreven. Zonder dat Luchetti er een uitdrukkelijk politieke film van maakte, laat hij wel de vitaliteit en ook de universaliteit van het leven van de voorstedelingen zien. “Ik gebruik de camera als een thermometer, waarmee ik zelfs mogelijk de koortstemperatuur van het land peil.”

Eerste ‘take’ de beste

Luchetti heeft om dit te bereiken gekozen voor een manier van werken die voor hem nieuw was, maar die we kennen uit de Britse kitchen sink drama’s van Mike Leigh en Ken Loach, maar ook van de Waalse film boers Dardennes. Emoties worden vlak onder de neus van de hand-held camera heel duidelijk uitgespeeld. De cameravoering lijkt op die van een documentaire. De scènes zijn door de acteurs met weinig vaste tekst en veel improvisatie gespeeld. Alle acteurs kregen ter voorbereiding op hun rol een biografie van hun karakters mee van waaruit zij zich in de scènes een weg moesten zoeken. De eerste ‘takes’ van een scene bleken de beste en die zijn daarom in de film terecht gekomen. De muziek speelt een bescheiden rol en laat daardoor ruimte voor de eigen verbeelding en emoties van de kijker.

Ramazzotti

Een krachtige en bijna kitsch scene speelt zich af in de kerk tijdens de uitvaart van Elena. De priester en de officiële uitvaartliturgie spelen een totaal ondergeschikte rol. Ergens tegen de achterwand van de kerk zit de priester als een onbeduidende schim en uit de geluidsboxen schalt La Nostra Vita van Eros Ramazzotti, dat eerst door de intens verdrietige Claudio wordt meegebruld en daarna door de hele familie. De scene verwijst naar een eerdere in de slaapkamer van Claudio en Elena, waar zij samen dit lied mee galmden. De betekenis van deze popsong is voor Claudio zo groot, dat het een plek krijgt tijdens de uitvaartmis. Dit soort scènes maken van La Nostra Vita een echte feel good movie met stevig aangezette emoties waardoor de kijker dicht op de huid van de hoofdpersonen zit.