Op de dag van zijn vertrek bij zijn ex-vrouw steekt schoenverkoper Richard Swersey bij wijze van trucje voor zijn zoons Peter en Robbie zijn hand in de brand. Het trucje mislukt pijnlijk, en met een verbonden hand vertrekt hij samen met zijn zoons naar een uitgeleefd appartement om een nieuw bestaan op te bouwen. Videokunstenares Christine Jesperson -regisseur Miranda July- rijdt bejaarden rond om de kost te verdienen. Als zij op een dag een van haar klanten naar het winkelcentrum rijdt voor een paar nieuwe schoenen, ontmoet ze Richard. Christine en Richard worden verliefd, maar Richard houdt de boot af. Om later weer bij te draaien.

Bastiaan van Werven

Zo begint het bijzonder fijnzinnige en veelgelaagde Me and You and Everyone We Know, dat zich afspeelt in de Amerikaanse suburbs. Een wereld van grote winkelcentra, perverse internetcontacten, door consumentenelektronica geobsedeerde vroegwijze meisjes en genante puberseks. Om die reden is het regiedebuut van Miranda July al vergeleken met het werk van Todd Solondz, de maker van wrangkomische films als Happiness en Storytelling. En deze ingrediënten vormen inderdaad een prima recept voor het soort 'suburban comedy' waar Solondz school mee heeft gemaakt. Maar Me and You... brouwt iets heel anders dan een schrijnende kijk op het lege bestaan van de suburbane mens.

Fysiek contact?

Me and You... draait voor een deel om de onbevangen en licht surrealistische kijk op het leven die jonge kinderen eigen is, waarbij vooral Brandon Ratcliffe als Robbie Swersey de show steelt. Maar July stelt ook een paar interessante vragen. Zijn wij, naarmate we ouder worden, steeds minder goed in staat tot fysiek contact? Hoe kunnen we leren terug te krijgen wat we na onze kindertijd hebben verloren: een spontane en authentieke fysieke band tussen onszelf en andere mensen? En wat heeft het reproduceren van de werkelijkheid -dankzij de technologie van beeld, geluid en computers- daarmee te maken?

Hand in verband

In de titelscène van de film voegt vader Richard de daad bij het woord: in een poging dichter bij zijn kinderen te komen, verbrandt hij zijn hand. Die hand zit vervolgens een groot deel van de film in verband gewikkeld, letterlijk afgesloten voor de mogelijkheid tot fysiek contact. Als Richard tegen het einde van de film het verband van zijn hand wikkelt, zegt hij dat zijn hand moet 'ademen'. Deze, licht absurdistische, opmerking is de sleutel tot één van de vragen die in Me and You... gesteld wordt en in een latere, prachtige scène wordt ingelost. Nadat Christine een ingelijste foto van een roodborstje -de door de technologie gereproduceerde natuur- in een boom plaatst, drukt ze zich onder diezelfde boom tegen de rug van Richard aan. We zien in een close-up hoe zij met haar vingers over zijn pas genezen hand streelt. Het contact met de wereld is herstelt. Richard staat liefde toe die hij eerder heeft afgewezen.

Vergeet het kind niet

Maar voordat deze scène plaatsvindt hebben wij dan al gezien hoe een perverse -maar ontzettend grappige- internetromance leidt tot een tedere aanraking van een kind op een parkbank. En hoe de puberende Peter Swersey bijdraagt aan de bruidskist van zijn vroeg volwassen buurmeisje. Geen blender om haar droom van een volwassen huisvrouwenbestaan kracht bij te zetten, maar een knuffelbeest. Voor haar dochter. Als een reminder: vergeet het kind niet.

Technologie

July's vragen hadden makkelijk kunnen leiden tot een impasse, waarin een reactionaire moraal -technologie zorgt voor verwijdering tussen de mens en de 'echte' wereld waarin hij leeft- leidraad wordt. July is intelligenter dan dat. Want het is diezelfde technologie die in een andere scène troost biedt aan een oude rouwende man. Het is de technologie die het mogelijk maakt een 'herinnering' aan een dierbare, maar nooit samen met zijn overleden vriendin bezochte, plek te produceren.

Debuut met boodschap

Het mag duidelijk zijn: Me and You and Everyone We Know is een geslaagd debuut. Met een boodschap, inderdaad. Maar die boodschap wordt op een heel lichte, bijna vanzelfsprekende manier uitgedragen. Hij is zo eenvoudig als de reden van het getik dat Robbie 's nachts wakker houdt en dat niets te maken heeft met een computer die straatlantaarns aan en uit laat gaan. Hij is zo vanzelfsprekend als, om het laatste beeld van Me and You and Everyone We Know aan te halen, als een zon die opkomt. Om later weer onder te gaan.

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

Scheiding, kinderen, puberteit, internet, seks, moderne kunst, liefde,volwassenheid

Voor meer informatie: zie IMDB.com.