Max Payne

Max Payne (2008) is een zeer sfeervol neergezette film noir. De fotografie is fabelachtig mooi, maar kan het minimale verhaal over wraak, verslaving en dood niet voldoende compenseren. De film is losjes gebaseerd op de gelijknamige game uit 2001. Games die als basis dienen voor een film, dat komt nog niet zo vaak voor maar de game-industrie wordt ook als art volwassen. De bekendste game-wordt-film is natuurlijk Tomb Raider met Angelina Jolie als Lara Croft (2001 en 2002).

Frank G. Bosman

De sfeer van de game uit 2001 was een combinatie tussen cartooneske cut scenes en duistere actiebeelden. In de 2008 film is dat eerste element geheel verdwenen ten gunste van een zeer sfeervol neergezette film noir. De shots zijn in kleur geschoten maar door de fotografie lijkt het bijkans zwart-wit. Deze pseudo zwart-wit fotografie doet sterk denken aan de Tarantino thriller Sin City (2005), een associatie die wordt versterkt door de intens rode kleur van het rijkelijk vloeiend bloed, dat als enige een sterke, heldere kleur lijkt te hebben. De eeuwig vallende sneeuw in New York maakt de sfeer compleet. Daarnaast is de bullet time techniek uit de Max Payne game in de film mooi overgenomen. Deze techniek houdt in dat de frame rate (het aantal beelden per seconden) enorm wordt verhoogd waardoor een soort ultra vertraging mogelijk is. Een afgevuurde kogel wordt door een meevliegende camera gevolgd. Allerlei vechtscènes winnen enorm aan visuele impact door deze techniek, die er in de Matrix trilogie akelig perfect uitzag.

Plat verhaal

Het verhaal van Max Payne is meer dan genoeg om een goede game te ondersteunen maar het is helaas onvoldoende om een bioscoopfilm te dragen. Titelheld Max Payne (Mark Wahlberg) schuimt de Newyorkse onderwereld af, langs grote en kleine criminelen, om de moordenaars van zijn vrouw en baby te vinden. Tijdens deze tocht wordt hij bijgestaan door Mona Sax (Mila Kunis) die op haar beurt wraak wil nemen op de moordenaars van haar zusje (dat overigens - hoe cliché - in de prostitutie werkte). Sax is strak, leer, heet, heethoofdig, trigger happy, kortom het spiegelbeeld van de fight bitches uit het eerder genoemde Sin City.

De regisseur John Moore probeert de inhoudelijke lege huls te vullen door zo min mogelijk concrete beelden en teksten te geven, waardoor de kijker niet precies weet wat er gebeurd is. Helaas begrijpt diezelfde kijker lange tijd ook niet waarom Payne zich gedraagt zoals hij doet: als een alfamannetje in een besneeuwde dierentuin. De identificatie met de hoofdrolspelers wil daarom maar niet lukken.

Walkuren

Een aardig detail is dan wel weer de inbreng van de Noordse mythologie. De criminelen van New York zijn verslaafd aan een nieuwe drug: zelfs als de verslaafden hun dagelijkse dosis binnenkrijgen gaan ze er langzaam en ontegenzeggelijk aan kapot. Alle verslaafden worden vermoord of plegen zelfmoord. Zij worden geplaagd door zwarte engelachtige figuren, die hen tot de zelfmoord aanzetten of hen zelfs lijken te vermoorden. Deze 'Walkuren' (Oudnoords valkyrjar) zijn prachtig weergegeven en zijn afkomstig uit de Noordse mythologie. Oorspronkelijk waren het grimmige doods- en oorlogsgodinnen, die op de rug van hellehonden de slagvelden afstroopten op zoek naar gevallen helden. "Wie is zijn slaap sterft, gaat naar de hel. Wie strijdend ten onder gaat, wacht de hemel." Helaas is van het begin af aan duidelijk dat deze Noordse demonen in de verdwaalde geesten der verslaafden huizen en dat ze er niet uit zullen komen. Al met al is Max Payne een mooi weergegeven, maar inhoudelijk slappe thriller, met een likje Noordse mythologie om het op smaak te brengen.