Altijd weer verfrissend, zo’n film die niet alles voorkauwt maar je zelf laat kijken en voelen. ‘Langer licht’ – het wordt nergens gezegd, zoals ook niemand zegt dat sensei Lucien vaderlijker met zijn kickboks-leerlingen omgaat dan met zijn eigen puberzoon Mitchell. En zoals het meisje dat voor het Chinees restaurant zogenaamd flauw valt om zorgzaam door Mitchell opgevangen te kunnen worden, nooit tegen hem zegt dat ze stapelverliefd op hem is.

Kevin Toma

Beelden, kleuren, blikwisselingen, vluchtige en soms een tikkeltje absurde incidenten, ongemakkelijke pauzes in de dialoog: het zijn genoeg uitdrukkingsmiddelen voor regisseur en scenarist David Lammers, die met dit bijzonder sfeervolle portret van een gemankeerd nest in Amsterdam Noord zijn entree maakt in de bioscoop. Eerder regisseerde hij verschillende kortfilms, waaronder de bekroonde TV-thriller De laatste dag van Alfred Maassen (2001), en het prachtige filmgedicht Veere (2005).

Genoeg kweekschool voor een zeer volwassen film, die even zomerdromerig als realistisch is, en die het niet alleen zonder uitleggerig gedoe durft te stellen, maar ook zonder een strak verhaal of stevige climax. Dat een tragisch ongeluk de oorzaak is van de verstoorde relatie tussen Mitchell en zijn vader, betekent in de kalme handen van Lammers nog niet dat er veel in close up gehuild moet worden, of dat papa met literair verantwoorde monologen tot bezinning moet worden geroepen.

Lammers laat zijn protagonisten voorzichtig of juist te ruw naar elkaar tasten, en als er geen echt einde komt aan het verdriet dan is dat maar zo. Intussen sissen de karbonaadjes op de barbecue en spelen noorderlingen van allerlei komaf uiterst ontspannen gewoon zichzelf.

Levenbeschouwelijke sleutelwoorden

Vader en zoon, verlies, rouw, familie

Bron: Deze bespreking verscheen oorspronkelijk in Blend Magazine

Voor meer informatie: zie IMDB.com.