Tweehonderdenzeven miljoen dollar gooide Peter Jackson ertegenaan, twee T-rexen hangt hij in de schommel, tientallen brontosaurussen laat hij over elkaar buitelen, het New York van 1933 bouwt hij tot in de details op om het met de grond gelijk te maken – en toch is er aan deze meer dan geslaagde, geestverruimende remake van de klassieker King Kong (1933) niets spectaculairder dan de onmogelijke liefde tussen een platinablonde B-filmactrice en haar kollossale gorillaminnaar.

Kevin Toma

Een stel dat je tot tranen toe kan roeren, niet alleen wanneer de twee rondjes draaien op het ijs, of wanneer zij hem verstrooit met haar jongleerkunsten, maar vooral wanneer ze tegen elkaar aangekropen van zonsondergang en –opkomst genieten. De magie van film kent geen grenzen, zo blijkt maar weer.

Al zou je niet weten hoe de toekomst voor Ann Darrow en Kong eruit moet zien (een vrijpartij zou voor haar hoogstwaarschijnlijk fataal verlopen), toch wens je hun een happy end toe. Een definitieve terugkeer naar de jungle, bijvoorbeeld, ver weg van elke beschaving – ook al is Jacksons van ongedierte vergeven Skull Island bepaald geen utopia. Maar natuurlijk zit zo’n einde er niet in: het van archetypen aan elkaar hangende verhaal wil nu eenmaal dat de aap het Empire State Building beklimt en na een door spitfires geleverd spervuur dood naar beneden stort.

Voelde dit moment in de oorspronkelijke film nog enigszins aan als een gelukkige overwinning van de mens op de natuur, misschien ook op het beest in zichzelf, in Jacksons tot drie uur uitgesponnen versie is Kongs lot puur onrecht – vooral doordat hij hier minder monster dan geliefde is. Ze hadden hem nooit mogen vinden, ze hadden hem nooit mogen lokken uit het woud waar alleen hij koning was, en ze hadden hem nooit naar de mensenwereld mogen slepen.

Eigen schuld dikke bult, denk je bij de spectaculaire ravage die hij in winters New York aanricht nadat hij zijn ketens heeft afgeworpen. Jackson lijkt zodoende commentaar te willen leveren op de aanslagen van 11 september, en tegelijkertijd zou dit de film moeten zijn die New York teruggeeft aan de New Yorkers. Misschien moet je New Yorker zijn om dat te kunnen snappen. Of is het omdat de skyline van de Big Apple het zeventig jaar geleden ook zonder Twin Towers moest doen? 

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

Liefde, verwantschap, uitbuiting, hoogmoed, wraak, mens versus natuur, mens versus dier, beschaving versus natuur