Harry Brown

Met ‘Harry Brown’ (2010) dalen we af in de hel, de hel op aarde wel te verstaan en de enige poort waar we door zouden kunnen ontsnappen wordt bewaakt door de duivel zelf: een groep vuilbekkende, druggebruikende, gewelddadige, ‘hoodies’, hangjongeren van het ergste soort in een Londense achterstandswijk van het ergste soort. Hoofdrolspeler Michael Caine groeide er zelf op en speelde er zijn 110e rol. De meeste jongeren spelen zichzelf en op de vraag aan Caine hoe hij wel uit deze hel wist te ontsnappen antwoordde hij: “Ik had twee dingen die jullie niet hadden. Een gelukkig gezinsleven en een opleiding. En ik had twee dingen niet die jullie wel hebben: drugs en wapens.”

Rolf Deen

‘Harry Brown’ vertelt het verhaal van de gepensioneerde marinier en weduwnaar Harry Brown (Michael Caine). Brown leidt een teruggetrokken leven in een achterstandswijk in London, waar hij dagelijks geconfronteerd wordt met hangjongeren en waar drugs en wapens aan de orde van de dag zijn. De dagen brengt hij door met zijn enige en beste vriend Leonard (David Bradley). Als Leonard op een dag vermoord wordt door de plaatselijke straatbende en de politie niks onderneemt, neemt Harry het heft in eigen handen. Zijn doel is de dood van zijn vriend wreken bij de daders en zijn buurt opschonen van criminaliteit en ellende. Dit brengt hem niet alleen in groot conflict met de straatbende, maar ook met de politie. Geregisseerd door de Oscar genomineerde regisseur Daniel Barber.

Twee delen

De film valt uiteen in twee delen: het deel in de stijl en traditie van het Britse ‘kitchen sink drama’ waarin Caine de bijna weduwnaar en weduwnaar is die te midden van alle mistroostigheid zijn uitgeleefde leven op orde probeert te houden (veegt ’s morgens met zijn handen de kruimels van de ontbijttafel) en het deel in de stijl van een Dirty Harry wraakfilm waarin Caine de ex-marinier is die zijn oorlogservaring en –trauma’s uitleeft als wrekende burgerwacht. Een ongeloofwaardige plotwending gebaseerd op de oppervlakkige psychologische veronderstelling dat het onverwerkte oorlogstrauma van een burgerman een beest kunnen maken. Caine houdt het geheel met geloofwaardig acteren bij elkaar en Harry Brown is uiteindelijk de enige die veilig het voetgangerstunneltje ongeschonden kan betreden. Wie wil weten of hij de andere kant bereikt moet de film zelf gaan zien.

Een waarschuwing

Films als deze doen geen enkele poging om de staat waarin delen van onze steden verkeren te verbloemen. Dat hoeft ook niet maar het vraagt altijd wel een sterke maag van de kijker, zeker wanneer die de werkelijkheid van deze buurten helemaal niet kent of liever buiten het eigen vizier houdt. ‘Deze film is een waarschuwing’, zegt sir Michael Caine zelf. En het werken aan deze film heeft zijn idee over de bewoners van zijn oude wijk veranderd: “Ik was altijd het type dat zei: ‘hup, al die klootzakjes de cel in.’ En oké, 25 procent hoort gewoon in een psychiatrische inrichting. Maar de andere 75 procent wordt verwaarloosd. Ze willen een opleiding en een alfamannetje in hun leven.” De waarschuwing van de film is volgens Caine gericht aan: onze politici en maatschappij” en luidt: “niet alleen hebben jullie deze situatie zelf gecreëerd, jullie doen er vervolgens niets aan. En het wordt steeds erger.” De oplossing voor deze ene wijk is voorlopig afbraak en verspreiden van de bevolking. Wat ook te gebeuren staat. Op de lange termijn geldt het recept dat Caine zelf succesvol maakte zonder dat hij zijn afkomst ooit verraadde: een stabiele thuissituatie met duidelijk gezag en een goede opleiding.