Don Juan de Marco

Johnny Depp speelt in ‘Don Juan de Marco’(1995) de ‘grootste minnaar aller tijden’. Don Juan begint in de film als patiënt en eindigt als genezer van zijn psychiater gespeeld door Marlon Brando. Een onderhoudende ‘cult’-film over verloren passie en verloren verhalen, die meer door de sterke cast gedragen wordt dan originaliteit of verrassende plotwendingen.

Frank G.Bosman

Als John R. DeMarco (Johnny Depp) gekleed in een Zorro-achtig pak van een gebouw wil afspringen, ‘praat’ psychiater Jack Mickler (Marlon Brando) hem naar beneden door in zijn waanbeeld te stappen. DeMarco ziet zichzelf namelijk als Don Juan de Marco, de ‘grootste minnaar aller tijden’ en Mickler als een mede-nobelman. Don Juan staat toe zijn levensverhaal aan de psychiater te vertellen. Dan ontstaan er twee parallelle verhaallijnen: die van Don Juan en Mickler en die van Don Juans verhalen. De eerste verhaallaag is gebaseerd op een kort screenplay van Jeremy Leven ‘Don Juan DeMarco and the Centerfold’. De tweede vindt zijn inspiratie in de bekende legende van Don Juan, zoals die zo levendig verteld is door de Engelse Romanticus Lord Byron.

‘Larger than life’

De verhalen die Don Juan over zijn ‘verleden’ vertelt (‘verzint’, houdt Mickler in eerste instantie vol), doen aanvankelijk een beetje ‘kitscherig’ aan. Bijna een parodie op Zorro  en vergelijkbare films. In Don Juans verhalen wemelt het van de schone doña’s en zwaardvechtende edelen. Uiteindelijk echter doen ze op geen enkele wijze afbreuk aan de film. Herinneringen zijn net als fantasieën altijd ‘larger than life’: moeders zijn zachter, vrouwen mooier, gevechten heldhaftiger en pijnen intenser. Het zijn deze ‘verhalen’, herinneringen of fantasieën, die inhoud en richting geven aan ons leven. Zonder verhaal geen leven. Juans psychiater is zijn eigen verhalen vergeten en teert weg: oud, cynisch, uitgeblust, fantasie- en passieloos.

Patiënt wordt genezer

Don Juan begint de film als patiënt, maar eindigt hem als genezer. In die zin staat deze film in een lange filmtraditie. Denk aan films als ‘K-Pax’ (2001) en ‘One Flew over the Cuckoo’s Nest’ (1975). De sessies zijn voor beide partijen genezend maar vooral voor de psychiater zelf. Net als in K-Pax en One Flew is de omgeving van de ‘patiënt’ al snel diep onder de indruk van zijn charisma en charme. De ‘gek’ ontpopt zich als verlosser. Don Juan ‘bevrijdt’ Micklers ego van zijn zelfopgelegd rationalisme en ontketent hij lang vergeten emoties in hem. Aan het einde van de film geniet het echtpaar-op-leeftijd Mickler weer van elkaar en van de liefde alsof de tijd heeft stilgestaan.

Sterrenkast

De film heeft in sommige kringen een ware ‘cult-status’ verkregen. Het valt te bezien of deze film wel een dergelijke ‘zware’ kwalificatie kan dragen. Het verhaal is te voorspelbaar en begeeft zich teveel langs bekende verhaallijnen. Veel elementen zijn in andere films veel beter verwerkt. Wat de film echter wel uit doet stijgen boven het gemiddelde zijn de fenomenale karakteriseringen van Marlon Brando en Johnny Depp. Meestal kan een sterrenkast een middelmatige film niet redden, maar in Don Juan de Marco lukt dit wonderlijk goed.

Voor meer informatie: Cinema.nl