KFA Filmbeschouwing

Les Diables

Les Diables (2002) toont het dolende en hectische leven van twee tienerkinderen op zoek naar een “thuis”. De vondelingen Joseph en Chloé, broer en zus, zijn al jaren op elkaar aangewezen. Chloé houdt er niet van aangeraakt te worden en spreekt niet. Ze leeft in haar eigen autistische wereldje. Alleen Joseph dringt af en toe tot haar door. Joseph is koppig en driftig, vooral wanneer iemand de twee wil scheiden. Koste wat het kost wil hij haar beschermen en afschermen.

Hans Deen

Les Diables

Joseph is ervan overtuigd dat Chloé zich het huis van hun ouders kan herinneren en dat ze er samen in zullen slagen het te vinden, zodat Chloé weer normaal zou worden. Het enige aanknopingspunt bij hun zoektocht is een door Chloé in stukjes gekleurd glas vervaardigde mozaïek. Steeds meer instanties jagen op de twee voortvluchtigen. Telkens weten ze te ontsnappen. Opvang in een inrichting lijkt doorbraak te bieden, maar in de ogen van Joseph brengt dit ze letterlijk nog verder van huis. Wanneer een vrouw, die beweert Josephs moeder te zijn, hem komt opzoeken en hem de waarheid wil vertellen over zijn verleden, slaan bij hem de stoppen door. Opnieuw slagen broer en zus erin te vluchten en laten een spoor van vernieling achter. Nagezeten door de politie, zetten ze hun speurtocht verder, tot ze het huis met de boom en de schommel gevonden hebben.

Sober en krachtig

Les Diables is een mooie film. Soms te fragmentarisch, van de hak op de tak, maar sober en krachtig. Het verhaal is vreselijk triest, want wat komt er uiteindelijk van dergelijke kinderen terecht? Zullen ze ooit een warm thuis vinden waar ze allebei welkom zijn of moeten ze eeuwig blijven zoeken? Je kunt je ergeren aan alle opeenstapelende momenten, de relatie tussen de kinderen ongeloofwaardig vinden of te emotioneel, maar je kunt het ook gewoon prachtig vinden. Je kunt er in ieder geval niet onverschillig bij blijven, het doet je wat.

Sprekende ogen

Les diables lijkt een film over de onmogelijkheid om te communiceren in een wereld waarin er een overkill is aan woorden. De intens sprekende ogen van de kinderen, die regelmatig op de juiste momenten in beeld komen, spreken een eigen taal, hun eigen woorden. Vooral de woeste ogen van Joseph laten een ijzersterke drang naar vrijheid zien, zijn liefde voor zijn zus toont zijn behoefte aan geborgenheid.

Levenslange zoektocht

Soms doet Les diables je denken aan een film, die bedoeld is als een grote aanklacht tegen volwassenen, die hun kinderen in de steek laten en de onmogelijkheid van de hulpverlening om deze kinderen te helpen en het geluk te hervinden. Maar telkens als je dat denkt wordt je door de ijzersterke spelers met je neus op de feiten gedrukt: het gaat om hen en alleen om hen. Ze zoeken telkens zelf de weg naar geluk en geborgenheid. Voor zulke gehavende kinderen zal dat wel hun hele leven een zoektocht blijven.

Meer over Les Diables: zie cinema.nl