Als de Iraanse pizzabezorgers Ali en Hussein de inhoud van een verloren handtasje doorzoeken, geloven zij hun ogen niet. Er zit een bon in waarmee de eigenaresse van de handtas een kostbare halsketting kan afhalen bij de juwelier. De prijs van de halsketting is het veelvoudige van een jaarsalaris van de twee vrienden.

Rolf Deen

Hussein is een zwijgzame binnenvetter. Zijn emotieloze gezicht is gezwollen van de Cortison, een medicijn dat zijn oorlogstrauma’s onder de oppervlakte moet houden. Maar er kookt iets van binnen. De vernederingen door zijn baas, door de juwelier die Ali en hij bezoek en door de rijken waar hij zijn pizza’s moet bezorgen, moeten eens tot een uitbarsting komen of tot een wanhoopsdaad leiden. Tijdens een van zijn nachtelijke bezorgdiensten wordt Hussein binnengevraagd in de het luxe appartement van een stinkend rijke maar diep ongelukkige jongeman. Eén nacht baadt Hussein in de weelde waarmee de rijken hem zo hebben getergd en dan komen de opgepotte gevoelens van vernedering tot uitbarsting. 

Citaten uit bespreking/lezing

“Cineast Jafar Panahi (De witte ballon 1995; The Circle 2000) laat de bom meteen in de eerste scène met een grote klap afgaan. Toch blijft de film spannend omdat je ieder moment verwacht dat er een tweede kan ontploffen.”

“De Iraanse steden waar Panahi’s films zich afspelen geven je een gevoel van totale desoriëntatie en doen je hevig verlangen naar overzicht. Maar dat overzicht wordt je niet gegund want ook de filmpersonages krijgen geen antwoord op de vraag “waar sta ik in het leven”?”

“Er zijn beelden van willekeurige arrestaties door de Iraanse fatsoenspolitie. We zien Iran vanuit het perspectief van de onderkant van de stadbevolking. maken . Maar nergens is de film een preek. Steeds is het alleen beklemmende registratie.”

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

Arm en rijk, vriendschap, zoektocht, eenzaamheid, stad als doolhof

Voor meer informatie: zie IMDB.com.