Les Choses de la vie

Wie graag en vaak film kijkt, maakt onderuitgezakt in het pluche en op veilige afstand van het doek al gauw meer relaties mee dan in werkelijkheid. De ene filmliefde ziet hij ontluiken, de andere juist wankelen, ineenstorten of wederopbloeien.

Kevin Toma 

De anderhalf tot twee uur die de gemiddelde film duurt laat weinig tijd voor alle etappes. Meestal zie je enkel wat de makers wezenlijk achten. Willen ze hun publiek stroop om de mond smeren, dan rekken ze die eerste zoen uit met slow motion close ups van glanzende lippen en gelukzalig gesloten ogen, met nog net een glim van de huwelijksreis voor de eindcredits beginnen. Heeft de vriendin van de scenarist hem net gedumpt, dan krast hij alle bloemetjes en bijtjes uit het script en verandert de filmzaal in een bedompt café vol liefdesverdrietige stamgasten. Alleen de beduimelde foto van zijn schat herinnert de droefdronken held aan de dagen dat hun liefde eeuwig leek te zijn; hoogstens nog wat regenboogkleurige flashbacks. Geen tijd, geen zin in het complete verhaal.

Films die wél het complete verhaal proberen te vertellen, zoals Claude Sautets Les choses de la vie (1975), zijn een zeldzaamheid. In krap tachtig minuten krijgen we te zien hoe Jeanne en Philippe elkaar leren kennen, hoe ze het fijn hebben met elkaar (picknick in de wei), hoe ze van elkaar verwijderd raken (hij aarzelt wanneer hij haar wil schrijven dat hij van haar houdt), elkaar aan de kant zetten (na geruzie in de auto, op weg naar een feestje) en toch ook proberen te behouden (hij belt haar op voor een afspraakje in een hotel op het platteland).

Alle fases passen in de film dankzij de bijzondere vorm: Sautet presenteert de eerste kennismaking, de picknick, het liefdesbriefje en het geruzie als de herinneringen die Philippe toestromen nadat hij, op weg naar het hotel, met de auto over de kop is geslagen. De film begint met dit ongeval, spoelt het eerst terug - van koprol naar botsing naar rit over de snelweg - om het vervolgens in stukjes te monteren tussen de genoemde scènes uit de relatie van Philippe en Jeanne. Op die manier blijft voortdurend duidelijk hoe het lot over die relatie zal beslissen.

Bovendien ontsnapt het verhaal zodoende aan de dwingende richting van de tijd. Doordat Philippe min of meer tegelijk aan alle mooie en nare momenten terugdenkt, stervend naast het autowrak, doen die momenten in belang niet voor elkaar onder. ‘Naast elkaar’ gepresenteerd in plaats van achter elkaar, betekenen de ruzies en doodse stiltes geen inflatie van de eerste flirt en kus. Les choses de la vie is dan ook zowel een lofzang op als een klaaglied over de liefde, en op beide fronten even oprecht. 

Levensbeschouwelijke sleutelwoorden:

Liefde, trouw, overspel, berouw, man/vrouw, lotsbestemming.

Bron: Dit artikel is speciaal voor KFA Filmbeschouwing bewerkt en verscheen eerder in De Gelderlander.
Voor meer informatie: zie IMDB.com.