The Beautiful Country

Deze 120 minuten durende zoektocht naar de ontbrekende schakels van een gebroken leven maakt opnieuw duidelijk dat wanneer de wapens zwijgen een oorlog blijft voortwoekeren in de mensenleven die ze aanraakte. De dramatische gevolgen van de oorlog in Vietnam voor de individuele levens van mensen is door Hollywood keer op keer verteld in o.a. Apocalyps Now, Dear Hunter, Taxi Driver, Forrest Gump en ja ook in Rambo. Des te interessanter om een Europese film te bekijken waarin het verhaal vanuit het perspectief van een Vietnamese oorlogsbaby wordt getoond.

Rolf Deen

Boei-doi – minder dan stof – is het scheldwoord voor Vietnamese kinderen van een Amerikaanse vader. In 1990 gaat Binh (Damien Nguyen), een jonge boei-doi, op zoek naar zijn moeder in Saigon. Als hij haar vindt blijkt zij een tweede kind bij een andere man te hebben, de zoon des huizes van de familie waar zij werkster is. Samen met dit halfbroertje Tam (Tram Dang Quoc Thinh) ontvlucht hij Vietnam op zoek naar zijn vader Steve (Nick Nolte). Hij doorstaat een vluchtelingenkamp, overleeft een gruwelijke overtocht in het ruim van een roestig schip en verricht slavenarbeid in dienst van een bende mensensmokkelaars. Totdat hij tijdens het kaartspel toevallig ontdekt wat zijn rechten zijn. Zijn Odyssee leidt hem via Saigon naar Maleisië en vandaar naar New York en hij belandt uiteindelijk op een afgelegen Texaanse ranch waar hem een ontmoeting wacht die hem verlossing brengt.

Hoop

Het aangrijpende verhaal staat beetje uit het lood. De debuterende scenarioschrijver had de bootreis korter kunnen laten duren en had wat zijpaden kunnen laten liggen. Toch is het sereen gefilmde epos een lust voor het oog en een aanval op het hart. De vastberadenheid van de hoofdfiguur om zijn bestemming te bereiken is een krachtig pleidooi voor de hoop. De ontroering wordt kracht bij gezet door de sobere muziek van Zbigniew Preisner (huiscomponist van Kieslowski). Je blijft wel zitten met de verbazing over zoveel menselijk leed. Want tegenover Binh die er wel komt, staan de vele honderden andere die op de bodem van de oceaan liggen, nooi hun bestemming hebben bereikt of in het nieuwe land een slavenbestaan leiden.

Aanraking

Momenten waarop mensen elkaar wel of juist niet aanraken geven de film extra lading. Binh leeft zonder enige intimitei bij zijn familie. Zijn tante en oma praten wel met hem maar blijven op afstand. Hij slaapt buiten en eet apart van de rest van de familie wat van de tafel overblijft. De ontmoeting met zijn moeder en zijn halfbroertje in Saigon is een eerste moment van tederheid. Tijdens zijn zwerftocht ontmoet hij in het vluchtelingenkamp een Chinese vrouw, die zichzelf prostitueert om in haar levensonderhoud te voorzien en te sparen voor een overtocht. Binh is de enige die haar teder aanraakt en haar liefheeft om wie ze is. Zonder hier de clou weg te geven: de climax van alle aanrakingen is het moment waarop Binh aan het einde van de film aangeraakt wordt door degene naar wie hij al die tijd op zoek is geweest. Te midden van alle lelijkheid en onmenselijkheid die we ook zien in deze film, zijn het die aanrakingen die de schoonheid en hoop in het ellendige leven van Binh vertegenwoordigen.